Bulan lepas, awak marah2 dengan saya, sbb terlalu busybody. Sampai awak keluar balik lambat pun awak cakap sy sengaja timbulkan isu. Dengan awak tukar line lagi, keadaan jadi makin keruh. Then next day awak baca surat saya, lepas sebulan saya bagi kt awak.
Kaaboomm!!! Dunia saya seakan di serang gempa bumi, bila awak ambik keputusan nak langsai kan hutang awak (means that saya xperlu kacau awak lagi). Waktu tu saya betul2 dah lost hope. Apa yang sering kali saya bisikkan dlm hati saya waktu tu, "xapa lah.. Klu itu dah keputusan awak.." :'(
N xlama kemudian, awak cari saya lagi. Tapi saya tak reply pun. Sebab saya betul2 putus harapan. Saya abaikan je semua kesedihan saya.
Then lepas tu awak call saya. Mengharapkan saya stay. Saya xtau kenapa dan apa motif sebenar awak cari saya lagi. Tapi jauh dalam hati saya rasa yang awak cari saya, dan harapkan saya stay, bukan hanya sebagai kawan.Tapi sebagai seorang teman, untuk terus berada di sisi awak , hingga waktu yang awak bersedia untuk menerima, tiba.
Entah lah. Mungkin juga apa yang saya rasakan ni xsemestinya betul pun. So, I put myself on a safe side. 50-50. Tak terlalu berharap dan x terlalu melupakan. Nanti bila waktunya dah sampai dan keputusan nya mengecewakan, xada la sakit Sgt... Kot. Huhu..
